تبلیغات
روانشناسی صنعتی- سازمانی - حریم خصوصی ،لطفا وارد نشوید
 
روانشناسی صنعتی- سازمانی
درباره وبلاگ


سلام به دوستان و همکاران بازدید کننده از وبلاگ روانشناسی صنعتی-سازمانی.
هدف ما مشاوره، آموزش و پژوهش در زمینه روانشناسی صنعتی و سازمانی می باشد و سعی بر اینه که به سوالات شما در حد امکان پاسخ داده بشه. فعالیت اصلی نویسنده تدریس، تحقیق و پژوهش هستش، در خدمت دوستان هستم...
جهت انجام کارهای پژوهشی و تحقیقاتی، پایان نامه، سرچ چکیده های روز و ...

مدیر وبلاگ : آبانگاه
موضوعات
نویسندگان
نظرسنجی
نظرتون راجع به وبلاگ








آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

21.jpg

مدام توی اتاقش سرك می‌كشند، مدام كیف مدرسه‌اش را زیر و رو می‌كنند، جیب لباس‌هایش را كه نگو؛ همیشه آنها را وارسی می‌كنند، كشوی میز تحریر، لای دفترچه‌ها، كیف پول حتی زیر قالیچه اتاقش هم در امان نمانده‌اند.
وقتی او هست، كسی جرات این كارها را ندارد، چون همه می‌دانند اگر بفهمد پدر و مادر همه دار و ندارش را بازرسی می‌كنند، كفرش بالا می‌آید و عصبی می‌شود. برای همین با احتیاط به زیر و بم اتاق او ناخنك می‌زنند تا شاید مدركی پیدا كنند كه بگوید پسرشان كار اشتباهی كرده است.

با این كه تا به حال چیزی پیدا نكرده‌اند، اما حس وسواس‌گونه‌ای امان‌شان نمی‌دهد و ولع جستجوی وسایل او را بیشتر می‌كند. آنها می‌گویند خودشان هم كه بچه بودند، پدر و مادرشان بی‌آن كه به آنها امان بدهند، وسایلشان را می‌قاپیدند و بازرسی‌شان می‌كردند. آن روزها البته این كار به مذاقشان خوش نمی‌آمد اما حالا كه خودشان صاحب فرزند شده‌اند می‌دانند زوایای پنهان اعمال و رفتار بچه‌ها چقدر می‌تواند آزاردهنده باشد،

ولی چه می‌شود كرد، این روزها بچه‌ها تودارتر از گذشته شده‌اند و مراقبت‌كردن‌شان مهارت بیشتری می‌خواهد.

شاید كمتر خانه‌ای را بتوان پیدا كرد كه این افكار تا به حال از ذهن افرادش نگذشته باشد یا بعضی‌هایشان دست به انجام چنین اعمالی نزده باشند. پی بردن به جزئی‌ترین اطلاعات شخصی بچه‌ها مثل ویروسی می‌ماند كه با بزرگ‌تر شدن آنها، او هم رشد می‌كند و بتدریج همه فضای ذهن پدر و مادر را می‌گیرد. آنها دائم كنجكاوند بدانند در فضاهای پیدا و ناپیدای ارتباطات خصوصی بچه‌ها چه می‌گذرد و آنها چه میزان از حقایق زندگی‌‌شان را بدون آن كه سایه دروغ و پنهانكاری بر آن انداخته باشند، بازگو می‌كنند.

البته انگار آنها برای فرونشاندن آتش نگرانی‌هایشان راهی جز كنجكاوی ندارند ولی این حق هم برای همه بچه‌ها محفوظ است تا آنچه را كه قانون، حریم خصوصی‌اش می‌خواند برای خودشان حفظ كنند.

به حریم شخصی‌ام احترام بگذار

بیشتر ما حریم هر چیزی را محترم می‌دانیم مگر حریم خصوصی بچه‌هایمان را. وقتی در خانه همسایه‌مان باز است، وقتی مسافر كنار دستی‌مان كیفش را باز می‌كند، وقتی 2 نفر آرام با هم حرف می‌زنند، وقتی كسی مشغول نوشتن پیامك با تلفن همراهش است و... از این كه چشم و گوش تیز كنیم و سر از كار و حرف‌هایشان در بیاوریم حتی اگر خیلی كنجكاو شده باشیم، از این كار ابا می‌كنیم، اما وقتی طرف مقابلمان نه یك دوست، همسایه یا فردی غریبه بلكه فرزندانمان می‌شود، مرزها را ندیده می‌گیریم و نسبت به وجود حریمی امن برای آنها بی‌تفاوت می‌شویم.

ولی این حق همه آدم‌هاست حتی اگر خیلی كوچك و مجبور به اطاعت از ما باشند.

حریمی چون لبه تیغ

اگر حریم خصوصی كودك را لبه برنده تیغ بدانیم بیراه نیست، مرزی چنان باریك كه راه رفتن روی آن به مهارت نیاز دارد و نادیده گرفتنش سبب بروز مشكل خواهد شد.

ماجرا این است كه پدر و مادرها عهده‌دار تربیت فرزند و شكوفا كردن استعدادهای او هستند و باید نظارتی دائمی بر او داشته باشند و سلامت اخلاق و روانش را تامین كنند. در مقابل، فرزند نیز كه باید بدرستی تربیت شود، حقوقی دارد و حریمی كه كسی نباید آن را تهدید كند.

این در حالی است كه فرزندان امروز با دنیای متفاوتی روبه‌رو هستند و اگر از ارتباط با همنوعشان منع شوند و هزار باید و نباید بزرگ‌ترها راه‌های ارتباطی آنها را با دنیای بیرون قطع كند باز با جهانی تازه روبه‌رو هستند كه آنها را غرق دنیای مجازی و عالم بی‌انتهایش می‌كند، یعنی اینترنت.

پس امروز اگر پدر و مادرها بچه‌ها را در یك اتاق و جلوی چشم خود میخكوب كنند، آنها می‌توانند با كمك اینترنت ارتباطات نویی را آغاز كنند و ذهنشان را به دنیای بدون مرز پرواز بدهند.

حالا اگر قبول كنیم، كودك و نوجوان این دوران، دانش بهره‌گیری‌اش از فناوری‌های نوین از اغلب بزرگ‌ترها جلوتر است، باید این را هم بپذیریم كه تعداد كمی از پدر و مادرها می‌توانند استفاده فرزندشان از دنیای اطلاعات را بدرستی محدود كنند.

حریم خصوصی و قانون

اما با وجود تمام این بحث‌ها لزوم رعایت حریم خصوصی افراد، فارغ از سن و جنس آنها آنقدر موضوع مهمی است كه اعلامیه جهانی حقوق بشر نیز به آن پرداخته است.

نكته اصلی این است كه هر قدر ارتباط عاطفی و میزان صمیمیت میان والدین و كودك قوی‌تر باشد، به همان میزان، اطلا‌ع والدین از كارهای كودكان بیشتر می‌شود62 سال پیش، نویسندگان این اعلامیه در ماده 12 آن تاكید كردند كه احدی حق مداخله خودسرانه در زندگی خصوصی، امور خانوادگی، اقامتگاه یا مكاتبات هیچ فردی را ندارد، چراكه هر انسانی نسبت به اموال، زندگی و رفت و آمدهایش حق مصونیت دارد. درواقع از نظر اعلامیه جهانی حقوق بشر، كودك نیز به اندازه یك انسان كامل، حریمی قابل احترام دارد اما وقتی كنوانسیون حقوق كودك تاكید می‌كند، پدر و مادرها جهت كنترل فرزندان‌شان می‌توانند به حریم خصوصی آنها وارد شوند، بناچار ورود به این حریم از سوی آنها پذیرفتنی می‌شود.

پس در این شرایط دوگانه بهترین راه‌حل، انتخاب روشی است كه در آن هم حریم خصوصی كودك حفظ شود و هم حفظ این حریم مانع نظارت پدر و مادرها نشود.

صمیمیت، كلید زندگی بی‌دغدغه

دكتر حسن پاشا شریفی، عضو هیات علمی دانشگاه و روان‌شناس در این باره وجود صمیمیت در خانواده‌ها را عاملی برای كمرنگ شدن مرزهای سفت و سخت میان فرزندان و والدین می‌داند و به «جام‌جم» می‌گوید: در ارتباط با حریم خصوصی فرزندان و نقش نظارتی والدین بر آنها، نكته مهم این كه هر قدر ارتباط عاطفی و میزان صمیمیت میان پدر و مادرها و فرزندان قوی‌تر باشد، به همان میزان، خبردار شدن پدر و مادر از كارها و تصمیمات بچه‌ها بیشتر می‌شود.

در واقع در یك خانواده سالم، ارتباطات باید طوری باشد كه فرزندان به پدر و مادرها اعتماد كنند و بتوانند بدون ترس، هرگونه مشكل یا وسوسه‌ای را كه گرفتارش شده‌اند، با آنها در میان بگذارند و مطمئن باشند اگر روابط به این شكل باشد، آن وقت بچه‌ها دیگر چیزی برای پنهان كردن نخواهند داشت.

او توضیح می‌دهد: وقتی ارتباط عاطفی و تنگاتنگی میان اعضای خانواده برقرار باشد، چیزی كه باید در مقابل پدر و مادر از آن محافظت كرد نیز وجود نخواهد داشت، چون بچه‌ها به رازداری و قابل اعتمادی پدر و مادرهایشان باور دارند.

البته در این میان والدین نیز وظیفه دارند پس از شنیدن رازهای فرزندان خود بی‌آن‌كه آنها را سرزنش كرده و در مقابلشان جبهه بگیرند یا حتی آنها را نصیحت كنند باید با لحنی صمیمانه و دلسوزانه پیامدهای احتمالی كارهایی را كه انجام داده‌اند برایشان توضیح دهند. این در حالی است كه پدر و مادرها نباید بچه‌ها را مجبور به پذیرفتن حرف‌هایشان كنند و با آنها طوری رفتار كنند كه بچه‌ها خودشان به نتیجه برسند كه چه كاری را انجام دهند و چه كاری را نه.

این روان‌شناس ادامه می‌دهد: وقتی فرزندان از سن كودكی خارج شدند دیگر نباید تابع محض ما باشند و باید به همان میزانی كه بزرگ‌تر می‌شوند از آزادی عمل بیشتری هم برخوردار شوند یعنی ما باید برای آنان حریم استقلال و آزادی قائل شویم و در اموری چون انتخاب لباس و انتخاب دوست، دست آنها را از دوران كودكی‌شان بازتر بگذاریم. این در شرایطی است كه باید در تمام مراحل زندگی، راهنما و دلسوز خوبی برایشان باشیم و طوری با آنها رفتار كنیم كه مطمئن باشند به آنان علاقه‌مندیم.

پاشا شریفی توضیح می‌دهد: در واقع در روش برخورد با فرزندان باید یاد بگیریم كه به جای ورود به حریم خصوصی بچه‌ها، آنان را طوری بار بیاوریم كه به ما اعتماد داشته و با ما احساس نزدیكی و یگانگی كنند و به همین خاطر چیزی را از ما پنهان نكنند.

اما به هر ترتیب هرجوان یا نوجوانی ممكن است به عللی با برخی مسائل روبه‌رو شود و نخواهد آن را با پدر و مادرش در میان بگذارد كه در چنین شرایطی اگر پدر و مادر متوجه موضوع شدند، باید به صورت غیرمستقیم با بچه‌ها گفتگو كرده و نظرات راهنمایی گونه‌شان را به آنها منتقل كنند.

این روان‌شناس در ادامه به وجود برخی خانواده‌های غیرصمیمی كه نمی‌توانند اعتماد فرزندان را جلب كنند، اشاره می‌كند و می‌گوید: در بیشتر این خانواده‌ها كه پدر و مادرها مدام در كار فرزندان سرك می‌كشند، بچه‌ها مشكلی ندارند بلكه مشكل از خود والدین است كه ممكن است به اختلالات شخصیتی و روان‌شناختی گرفتار باشند.

در واقع برخی پدر و مادرها ممكن است افرادی كودك آزاد باشند و به همین دلیل در كارهای فرزندان دخالت‌های نابجا بكنند كه لازم است چنین افرادی با شركت در كلاس‌های آموزشی، مهارت‌های زندگی و فرزندپروری را بیاموزند.

منبع:

www.irandiba.com





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

       نظرات
دوشنبه 12 مهر 1389
آبانگاه
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر